"نان سال های جوانی" که با عنوان " نان آن سال ها" نیز در ایران به انتشار رسیده است، ماجرای پسر جوانی به نام "والتر فندریش" است که از روستا به شهر آمده و درنهایت تعمیر کاری ماشین های لباس شویی را به عنوان شغل خود انتخاب می کند. او از گرسنگی آن سال ها، سال های نوجوانی می گوید که تنها دغدغه اش نان بوده است. نویسنده خود چکیدۀ داستانش را چنین بازمی گوید:" داستان پسرجوان 24 ساله ای که درپایان جنگ ، زمانی که 13 یا 14 ساله بود به شهرآمد. ابتدا گرسنه بود، ولی سپس به حرفه آموزی پرداخت و سرانجام عشق به دخترجوانی، زندگی او را درمسیر دیگری به جریان انداخت". “گرسنگی قیمت‌ها را به من یاد داد، فکر نان تازه کاملا" مرا از خود بیخود می‌کرد. من غروب‌ها ساعت‌های متمادی در شهر پرسه می‌زدم و به هیچ چیز دیگری جز نان فکر نمی کردم. چشم هایم می سوختند، زانوهایم از ضعف خم می شدند و حس می‌کردم چیزی مثل گرگ درنده در وجودم هست، نان.” In dem Roman „Billard um halbzehn“ geht es um die Interpretation des Schicksals der letzten drei Generationen in Deutschland, um den Konflikt zwischen dem selbstständig denkenden und handelnden christlichen Einzelgänger und dem politisch opportunistischen Kollektiv. Das „Lamm“ wird gegen den " Zitate: „...der Hunger lehrte mich die Preise; der Gedanke an frischgebackenes Brot machte mich ganz dumm im Kopf, und ich streifte oft abends stundenlang durch die Stadt und dachte nichts anderes als Brot. Meine Augen brannten, meine Knie waren schwach, und ich spürte, dass etwas Wölfisches in mir war. Brot“.