" لیزا آلتر" (1944) متولد تنسی ، دانش آموختۀ ادبیات انگلیسی در کالج "ولسلی" بوده ودر کالج " رادکلیف" دورۀ آموزش چاپ ونشررا گذرانده است. این کتاب با عنوان انگلیسی (زنان دیگر (Other women سومین رمان اوست. از ویژگی های موفقیت آثار او می توان به وجود هاله ای از هجو و گاهی طنز اشاره کرد که در رمان ها و داستان های کوتاه آنها را با مضمون نژادپرستی، مذهب و تبعیض در بارۀ زنان با مهارت سرشته است. قهرمان داستان "کارولین"، 35 ساله، پرستار یک مرکز اورژانس است و دنیای هراس آور پیرامونش هر روز روح او را آزرده می سازد. کارولین روزی در می یابد که این خود اوست که نیاز به کمک دارد و در جستجوی راهی برای آرامش بخشیدن به دنیای سیاه و خاکستری درونی اش گام به هرمسیری می گذارد: ازدواج و مادری، فمینیسم و ایمان به خدا، کار، الکل و عشق واقعی. ولی هیچکدام نتیجه ای در برنداشتند. درجلسات روان درمانی، "هانا"- روانکاو- او را یک زن میانسال قوی، سرسخت و نوع دوست مانند خودش می یابد. آنها با یاری هم سرانجام درمان افسردگی کارولین را در پیوستن او به دنیای واقعی و درک آنچه رخ می دهد، می یابند. „Lisa Alther“ ( 1944 in Kingsport, Tennessee( ist eine US-amerikanische Schriftstellerin. Sie studierte am Wellesley College englische Literatur. Am Radcliffe College besuchte sie den Publishing Procedures Course. Eine Besonderheit dieser Schriftstellerin, die zum Erfolg beigetragen haben dürfte, ist die ironische Färbung und teilweise Komik, mit der sie in ihren Romanen und Kurzgeschichten Themen wie Rassismus, Religion und die Benachteiligung von Frauen behandelt. „Caroline“ (die Heroin) ist fünfundreißig, Krankenschwester in der Unfallstation, und vor den Schrecken der Welt dreht sich ihr täglich die Seele um. Sie hat jedes Beruhigungsmittel probiert: Ehe und Mutterschaft, feminismus und Gott, Arbeit, alkohol und wahre Liebe- doch noch einer Weile überkommt das innere Schwarzgrau sie immer wieder. Kurz Caroline, deren Beruf und Geschichte das Helfen ist, muss eingestehen, dass sie selbst Hilfe braucht. In der Psychotherapeutin „Hannah“ findet sie eine altere Frau, die sich als so stark, so hartnäckig und so einfühlsam erweist wie sie selbst. Gemeinsam erkunden sie einen Weg, Carolines depressiven Blick, der nur düstere Töne wahrnahm, zu öffnen für die Farben der wirklichen Welt.