داستان های دلپذیر و به همان اندازه احساساتی و قوی این کتاب با اندک ضربه های قلم ذوق، ما را از نزدیک با ژاپنی بین مصرف گرایی و کیمونو، بین گیشاهای فرمانبردار و دانشجویان مستقل، بین لبخندهای محافظه کارانه و تعصبات ترسناک آشنا می سازد: نه تنها ژاپنی های مدرن که از اعتقاد اجدادشان به شیاطین هنوز چیزی می دانند، بلکه اروپایی ها و امریکایی هایی که تحت تأثیر افسون دنیای خاور دور هستند نیز از ارواح روباه وحشت دارند. مانند "اشفورد" جوان انگلیسی که دلباختۀ پیانیست مرموزی به نام " یوریکو" هست: او از ناراحتی عصبی رنج می برد که نه دوستش و نه پزشک هیچکدام نتوانستند آن را با علوم غربی رفع کنند. "اشفورد" برای کشف ماهیت همسر ژاپنی خود تا یک قدمی مرگ پیش می رود. تنش بزرگی مردم ژاپن را دو پاره کرده است. تقریبا" هر ساکن جهان جزایر خاوردور دو چهره دارد: یکی از آنها به روش زندگی غربی و مشکلات معجزۀ اقتصای و بحران اقتصادی توجه دارد و دیگری رو به سوی گذشته دارد. به دلیل مطالبات کار و حرفه، ژاپنی ها نبوغ زیبایی شناسی خود را کاملا" حفظ کرده اند. نویسنده مانند تمامی رمان ها و داستان های کوتاه پرفروش خود، در این کتاب نیز جادوی خاور دور را به روشی استادانه در اختیار خود درآورده است. کتاب مجموعه ای از 9 داستان است که در انتها راهنمای برخی از اصطلاحات ژاپنی آورده شده است. "آلیس ماریا آگوستا اکرت- روتهولتس" (1995-1900) نویسندۀ آلمانی، فرزند" ماکسیمیلیان اکرت" بازرگانی سوئدی- روسی که در امر صادرات به انگلستان فعالیت داشت و " هدویگ مندلسون" آلمانی- یهودی بود. در سال 1920 با دندانپزشکی بنام " لودویگ روتهولتس" ازدواج کرد و در همین سال اولین رمان او منتشر شد. در سال 1933 با همسرش به لندن مهاجرت کرده و سپس در سال 1939 عازم بانکوک می شوند و تا سال 1952 در آنجا می مانند. پس از بازگشت به هامبورگ به عنوان روزنامه نگار مشغول بکار شد و نوشتن رمان ها و سفرنامه های خود را آغاز کرد. او در سال 1959، پس از درگذشت همسرش به لندن مهاجرت و زندگی خود را در آنجا سپری کرد. وی در گورستان "Highgate Cemetery" دفن شده است. In den ebenso anmutigen wie pointenreichen Geschichten dieses Bandes wird uns japanisches Leben vertraut, wird mit wenigen sicheren Pinselstrichen ein Japan zwischen Konsum und Kimono, zwischen fügsamen Geishas und emanzipierten Studentinnen, zwischen nachsichtigem Lächeln und erschreckender Wildheit gezeigt. Furcht vor Fuchsgeisten haben nicht nur moderne Japaner, die noch etwas vom Dämonenglauben ihrer Vorfahren wissen, sondern auch Europäer und Amerikaner, die in den Bann der fernöstlichen Welt geraten- wie der junge Engländer „Ashford“, der die undurchsichtige Pianistin „Yuriko“ liebt: Er erleidet einen Nerven zusammenbruch, von dem ihn sein Freund und Arzt,..., mit den Mitteln der westlichen Wissenschaft nicht zu heilen vermag. „Ashford“ geht fast zugrunde, als er sich bemüht, das Wesen seiner japanischen Frau zu ergründen. Die Spannung, in der sich die Bewohner Japans befinden, ist zum Zerreißen groß. Fast jeder Bewohner fernöstlichen Inselwelt hat zwei Gesichter: Einesdavon ist der westlichen Lebensweise und den Problemen von Wirtschaftswunder und Wirstschaftskrise zugewandt, das andere ist rückwärts gerichtet. Durch die Anforderungen von Arbeit und Beruf ist den Japanern nichts von ihrem ästhetischen Geni verlorengegangen. Wie in allen ihren millionenfach verbreiteten Romanen und Erzählungen versteht die Autorin es auch hier, den noch immer exotischen Zauber des Fernen Ostens auf meitsterhafte Weise einzufangen. „Alice Maria Augusta Ekert-Rotholz”( 1900 in Hamburg -1995 inLondon) war eine deutsche Schriftstellerin. Sie war die Tochter des britischen Exportkaufmanns schwedisch-russischer Herkunft „Maximilian Ekert“ und seiner deutsch-jüdischen Frau „Hedwig Mendelsson“. 1920 heiratete „Alice Ekert“ den Zahnarzt „Ludwig Rotholz“ und trug fortan den Doppelnamen „Ekert-Rotholz“. In den 1920er Jahren erschienen erste Gedichte von Alice M. Ekert-Rotholz in der "Weltbühne". 1933 emigrierte sie mit ihrem Mann nach London, von wo aus die Familie 1939 nach Bangkok ging. Der dortige Aufenthalt dauerte bis 1952. Ekert-Rotholz hatte in Thailand Kontakt zu christlichen Kreisen wie der Katholischen Aktion, Mitgliedern des „Ursulinen-Ordens” und dem „YMCA”. In diesen Zeitraum fallen auch Ekert-Rotholz' ausgedehnte Reisen in Asien, nach Australien und in die Karibik. 1952 kehrte sie mit ihrem Ehemann zurück nach Hamburg. In den folgenden Jahren arbeitete sie als Journalistin; daneben entstanden Romane und Reisebücher. Nach dem Tod ihres Ehemannes im Jahre 1959 übersiedelte sie nach London, wo sie bis zu ihrem Tod in Hampstadt lebte. Sie ist auf dem „Highgate Cemetery” in London beigesetzt.