"فیلیپ" واقعا" سوهان روح است. این پسر یک دنده که پایانی برای پرسش های او نیست و مانند آژیر خطر حساس، با خیال پردازی های بی اندازه در شوخی هایش گاهی مادرش را به نومیدی می کشاند. در هواپیما با صدای بلند از دندان های مصنوعی مادرش می گوید و در هتل چنان فریاد می کشد که زن بیچاره مجبور می شود او را با پاستیل خرسی ساکت کند. البته دوستان کوچک اعصاب خرد کن دیگر و چند دختر کوچک مثل "بی بی" آرام و "دنیس" دوست داشتنی هم در این داستان های واقعی و شیرین حضور دارند. این داستان ها را مادری تعریف می کند که در کنار بچه ها احساس جوانی می کند و نسبت به آنان بسیار مهربان و بخشنده است.... کتابی دلپذیر که خواندن آن همۀ پدران و مادران، عمه های ثروتمند و همسایگان بچه های افراد دیگررا به خنده می اندازد. "باربارا نواک" ( 1924- برلین)، فارغ التحصیل دانشکدۀ هنر و مدرسۀ مد است. بیشتررمان ها و داستان های طنز او به زبان های گوناگون ترجمه شده یا به صورت فیلم در آمده اند. او برای تلویزیون نیز فیلم نامه هایی نوشته است، از آن جمله مجموعۀ خانوادگی " باستیان" و " سه نفر، ولی یکی اضافی". „Philip“ ist ein echter Lausejunge. Allzu einfallsreich, besonders in seinen Streichen, widerborstig, leise wie eine Alarmsirene und ein unermüdlicher Frager, bringt er seine Mutter mitunter gast zur Verzweiflung. Im Flugzeug erzählt er laut, dass seine Mama falsche Zähne hat, und im Hotel schreit er so lautstark, dass diese ihn mit Gummibären füttern muss. Natürlich kommen auch die Freunde der geliebten Nervensäge und einige kleine Mädchen, wie die stille „Bibi“ und die süße „Denise“, in diesen herzhafterfischenden und lebensechten Geschichten vor, erzählt von einer Mutter, die mit den Kindern jung geblieben ist und ihnen nachsichtig vieles vergibt...Eine Schmunzelnde und köstliche Lektüre für alle Eltern, Erbtanten und Nachbarn anderer Leute Kinder. „Barbara Noack“, geboren 1924 in Berlin, besuche Universität Kunstakademie und Modeschule. Sie hat heitere Geschichten und Romane geschreibt, von denen die meisten inzwischen hohe Auflagen erreicht haben, in mehreren Sprachen übersetzt und verfilmt wurden. Sie schreibt auch für das Fernsehen, so die Familienserie „Der Bastian“ und „Drei sind einer zuviel“.