آندورا- نمایشنامه ای در 12 پرده از نویسندۀ سوئیسی " ماکس فریش" است. آندورا کشوری خیالی، ساخته و پرداختۀ ذهن نویسنده و هم مرز با کشورخیالی سیاهان می باشد. اهالی آندورا خرده بورژواهایی میهن پرست هستند با ذهن جمعی نفرت از سیاهان و ترس از حملۀ احتمالی آنان. چرا که همسایگان سیاه بر همسایگان آندورایی برتری دارند. سیاهان یهودیان را تعقیب می کنند و "آندری" از سوی پدرش که آموزگار است به عنوان یک کودک یهودی نجات یافته از دست سیاهان معرفی می شود. اعتماد به نفس "آندری" از این تهمت و پیش داوری های ساکنین آندورا به شدت لطمه می بیند. زمانی که هویت مادرواقعی او- که نه یهودی بلکه یک سیاه است- آشکار می شود باور حقیقت برای این پسر جوان غیرممکن است؛ چرا که او خود را از دیدگاه مردم متعصب سرزمینش یک یهودی می داند. کمی بعد سیاهان به آندورا یورش برده و شهروندان در یک " نمایش یهودی" شاهد به دار آویخته شدن "آندری" بی گناه می شوند. بن مایۀ آندورا در یادداشت های روزانۀ نویسنده با عنوان "ورود به سال1946" بسته شد. آندورا نام یک الگوست. الگویی که نشان دهندۀ روند بروز تغییر آگاهی به هویت خود در"آندری" جوان است. "دیگری بودن " هویتی است که شرایط محیطی در بلند مدت بر او تحمیل می کند تا سرانجام وادار به پذیرش این تفاوت به عنوان سرنوشت خود می شود. نمایشنامۀ "ماکس فریش" این سرنوشت را یهودی بودن می نامد. خواننده دراین درام خود را در برابر یک پیش داوری نومید کننده می بیند. نویسنده خود را محدود به پرسش چگونه ونه چرا کرده است. بحث"فریش" نه در مورد چرایی واکنش ضد یهودی مردم آندورا، بلکه در مورد چگونگی انجام آن است. درام بشر را زیر سؤال نمی برد، آن را تعریف می کند. می توان گفت در آغاز با دست مایه قرار دادن رفتار اجتماعی یهودی ستیزی، نمایشنامه مانند یک جامعه شناسی دراماتیزه شده است. با این وجود، آندورای "فریش" یک نمونۀ قابل تأمل است: هر سرزمینی می تواند به یک آندورا تبدیل شود. "ماکس رودولف فریش" (1991-1911)، داستان نویس، نمایش نامه نویس و معمار سوییسی بود. نمایشنامه های " بیدرمان و آتش سوزان"، " آندورا" و نیز سه رمان بزرگ " اشتیلر"، " هومو فابر" و " گیرم اسم من گانتن باین است" ( همگی به فارسی ترجمه شده اند) مورد استقبال قرار گرفتند و وی به کانون ادبیات راه یافت. افزون براین، نمایشنامه های رادیویی، داستان های کوتاه و متون کوتاه نثر مانند دو دفترچۀ یادداشت های روزانه مربوط به سال های (1949 تا 1946) و (1971 تا 1966) از او منتشر شده است. Andorra ist bei „Frisch“ ein fiktiver Staat, der an das ebenso fiktive Nachbarland der Schwarzen grenzt. Die Andorraner sind ein kleinbürgerliches, patriotisches, in Klischeevorstellungen verharrendes Volk, das sich vor einem möglichen Angriff der ihnen verhassten, weil überlegenen Schwarzen fürchtet. Die Schwarzen verfolgen alle Juden – und „Andri“ wird von seinem Vater, einem Lehrer in Andorra, als ein vor den Schwarzen gerettetes Judenkind ausgegeben. Unter diesem Stigma und den Vorurteilen der Andorraner leidet „Andri“s Selbstbewusstsein erheblich. Als seine leibliche Mutter erscheint – keine Jüdin, sondern eine Schwarze –, kann er die Wahrheit nicht anerkennen, da er sich tatsächlich schon als der Jude fühlt, als den ihn seine intoleranten Landsleute sehen. Wenig später fallen die Schwarzen in Andorra ein und die Bürger sehen während einer „Judenschau“ zu, wie der unschuldige „Andri“ hingerichtet wird. Die Kernzelle von Andora findet sich in „Max Frisch“s Tagebuch als Eintragung des Jahres 1946. Andora ist der Name für ein Modell: Es zeigt den Prozeß einer Bewußtseinsveränderung, abgehandelt an der Figur des jungen „Andri“, den die Umwelt so lange zum Anderssein zwingt, bis er es als sein Schicksal annimmt. Dieses Schicksal heißt in „Mas Frisch“s Stück Judsein. „Frisch“ hat das Drama eines unheilbaren Vorurteils geschrieben. Er hat sich...dabei auf die Frage nach dem Wie beschränkt. Nicht warum die Andorraner antisemitisch reagieren, wird erörtert, sondern auf welche Weise sie es tun. Das Drama fragt sich nicht in Menschen hinein, sondern es stellt fest. Am Anfang gleicht es beinahe einer dramatisierten Soziologie gesellschaftlich vermittelter antisemitischer Verhaltensweisen. „Frisch“s Andorra ist gleichwohl als Modell zu verstehen: Jedes Land kann zu einem Andorra werden. „Max Rudolf Frisch“ ( 1911-1991 ) war ein Schweizer Schriftsteller und Architekt. Mit Theaterstücken wie Biedermann und die Brandstifter oder Andorra sowie mit seinen drei großen Romanen Stiller, Homo faber und Mein Name sei Gantenbein erreichte Frisch ein breites Publikum und fand Eingang in den Schulkanon. Darüber hinaus veröffentlichte er Hörspiele, Erzählungen und kleinere Prosatexte sowie zwei literarische Tagebücher über die Zeiträume 1946 bis 1949 und 1966 bis 1971.