"یک معجزۀ اقتصادی، کیتی عزیز، ازدست ما آلمانی¬ها برمی¬آید ولی آماده کردن یک سالاد نه..... روش درست تهیۀ یک سالاد، دیگرهنری است فراموش شده." "توماس لیوِن" روی لباس اسموکینگ آبی تیره با یقۀ باریک خود یک پیش¬بند آشپزخانه بسته بود. در دستش دستمالی داشت که درآن برگ¬های ظریف دو عدد کاهوی بسیار زیبا بودند. دسیسۀ ناجوانمردانۀ یک مشاورارشد، مسیر زندگی "توماس لیوِن" بانکدار 29 ساله را در سال 1939 تغییر داد و او خود را ناگریزاز بکار بردن 16 گذرنامۀ جعلی از 9 کشور در 5 جنگ و 12 سال از سال¬های پس ازجنگ دید. "توماس لیون" از دیدگاه زنان یک مرد تمام عیاراست: خوش تیپ، سرشار از نشاط و دراوج زندگی، جذاب و یک آشپز با استعداد. ولی او خیلی بیشترازاین¬هاست- یک مأمور مخفی- البته برخلاف میل خود. سازمان دفاعی (سازمان جاسوسی واطلاعات مخفی)آلمان، دفتردوم (سازمان جاسوسی فرانسه)، سرویس مخفی انگلستان و FBI او را لحظه¬ای رها نمی کردند و بارها با درتنگنا گذاشتن از وی می¬خواستند برخلاف میل خود مأموریتی را بپذیرد. ماجراهای پیش رو او را در سراسر اروپای دوران جنگ سرد، در زمانی آکنده از نفرت، تعصب، دروغ و خیانت پیش می¬برند. "توماس لیون" همواره در دردسرهایی می¬افتاد که هوشمندانه از آنها بیرون می¬جست- و بی¬درنگ با چالش جدیدی روبرو می¬شد. چندین بارهمۀ دارایی خود را از دست داد تا بهای اشتباه خود را بپردازد. هرچند این خللی در خوشبینی و اعتماد به نفس او بوجود نیاورد. با وجود این، "توماس لیون" با توجه به نقاط ضعف خود یعنی زنان و آشپزی، بدون تشویش و شکست ناپذیر به قلب هر خطری می¬زند؛ چرا که او بینش فلسفی ارزشمندی دارد: لازم نیست همیشه خاویار باشد. لازم نیست همیشه خاویار باشد ترکیبی ازماجراجویی، بذله گویی و رمان سیاسی و درعین حال نقیضه¬ای (تقلید هجوآمیز)ازاین ژانرها¬ست. نویسنده "یوهان ماریو زیمل"، اندکی نقد اجتماعی را درآن وارد کرده است و دربخش پایانی کتاب با درج دقیق جزئیات تاریخ و اسامی به اثر سندیت می¬بخشد. کتاب در 205 بخش تنظیم شده است. تقریبا"هرکدام از آنها ماجرای جدیدی را دربرمی¬گیرند و هریک مهیج و سرگرم-کننده هستند. تناقض بین فراوانی باورنکردنی ایده¬های خنده دار و چرخش¬های غافلگیرکنندۀ عبارات از نقاط ضعف این رمان حجیم به شمارمی¬آیند. همچنین نبود یک قوس داستانی کششی عمده و اینکه طرح داستان به سمت یک نقطۀ اوج چشمگیر نمی¬رود؛ خواندن کتاب را خسته کننده می¬سازند. "یوهانس ماریو زیمل" سال 1924 به عنوان پسر یک شیمی دان در وین بدنیا آمد وخود نیز به مهندس شیمی روی آورد. پس از جنگ جهانی دوم، او به عنوان مترجم شفاهی، مترجم و روزنامه نگار فعالیت کرد. او در سال 1960، به کتاب بین المللی خود به عنوان نویسنده با رمان لازم نیست همیشه خاویار باشد، دست یافت. وی در سال 2009 درگذشت. Wir Deutschen, liebe Kitty, können ein Wirtschaftswunder machen, aber keinen Salat....Salat richtig anzurichten, ist eine fast schon verlorene Kunst.Über seinem Smoking-nachtblau, mit schmalen Revers-trug „Thomas Lieven“ eine Küchenschürze. In der Hand hielt er eine Serviette. In der Serviette befanden sich die zarten Blätter von zwei bildschönnen Salatköpfen. Durch eine perfide Intrige seines Seniorpartners wurde der neunundzwanzigjährige Banker „Thomas Lieven“ 1939 aus der Bahn geworfen und sah sich gezwungen in fünf Kriegs- und zwölf Nachkriegsjahren sechzehn falsche Pässe von neun Ländern zu benutze. „Thomas Lieven“ ist alles, was sich eine Frau wünschen kann: gut aussehend, im besten Alter, charmant und ein begnadeter Koch. Aber der Mann ist noch viel mehr - Geheimagent wider Willen. Aber die deutsche Abwehr, das Deuxième Bureau, der Secret Service und das FBI ließen ihm keine Ruhe. Seine Abenteuer führen ihn quer durch das Europa des kalten Krieges, durch eine Zeit voller Hass und Fanatismus, Lügen und Verrat. „Thomas Lieven“ geriet ständig in Schwierigkeiten, aus denen er sich clever herausstrampelte- um gleich darauf vor einem neuen Problem zu stehen. Mehrmals verlor er sein gesamtes Vermögen, weil er sich täuschen ließ. Seinen Optimismus und seine Selbstsicherheit konnte das jedoch nicht erschüttern. Trotzdem geht er, dessen einzige Schwächen die Frauen und das Kochen sind, unbeirrt und unbesiegt durch jede Gefahr, denn nicht umsonst trägt er eine philosophische Erkenntnis im Herzen: Es muss nicht immer Kaviar sein! Es muss nicht immer Kaviar sein, das ist eine Mischung aus Abenteuer-,Schelmen- und Politroman, zugleich auch ein Parodie auf diese Genres. „Johannes Mario Simmel“ hat ein wenig Gesellschaftskritik mit hineingepackt und erweckt durch den Epilog sowie minuziöse Angaben von Daten und Namen den Eindruck von Authentizität. Das Buch ist in 205 Kapitel gegliedert worden. . Beinahe jedes handelt von einem neuen Abenteuer und jede ist für sich spannend und amüsant. Die unglaubliche Fülle witziger Ideen und überraschender Wendungen ist paradoxerweise der Schwachpunkt des dicken Romans. Auch auf Dauer ermüdet die Lektüre, weil es keinen übergreifenden Spannungsbogen gibt und die Handlung nicht auf einen großen Kulmintionspunkt zusteuert. „Johannes Mario Simmel“ wurde 1924 in Wien als Sohn eines Chemikrs geboren und wurde selbst Chemieingenieur. Nach dem Zweiten Weltkrieg arbeitete er als Dolmetscher, Übersetzer und Journalist. Seinen internationalen Durchbuch als Schriftsteller erzielte er 1960 mit dem Roman Es muss nicht immer Kaviar sein. Er starb 2009.