"الکساندردوما" دررمان خود که در سال 1845 منتشر شد، داستان سه تفنگدار را ادامه می دهد. باردیگراین چهاردوست، بیست سال پس از نخستین ماجراها، برسرراه یکدیگرقرارمی¬گیرند. فرانسه اکنون بدست "آن اتریش"- نایب السلطنۀ "لویی چهاردهم" که سپس عنوان پادشاه خورشید را گرفت- وجانشین "کاردینال ریشلیو" یعنی "کاردینال مازارن" تشنۀ قدرت، اداره می شود. "دارتانیان" که هنوز به عنوان ستوان در خدمت تاج و تخت است، از سوی "مازران" مأموریتی خطرناک برعهده¬اش گذاشته می¬شود و او از دوستان دیرین خود کمک می خواهد. اما تنها "پورتوس" مایل به همراهی "دارتانیان" است. "آرامیس" و "آتوس" در شورش فلاخن(جنگ لورن 1653-1648) علیه خودکامگی کاردینال¬ می جنگند. ولی هنگامی که "کرامول" در انگلستان به قدرت رسید و زندگی "چارلز اول" تهدید شد، تفنگداران دوباره گرد هم آمدند و برای نجات تاج وتخت انگلیس عزیمت کردند. همانند رمان پیشین، زبان و شخصیت ها نشان از توانمندی چشمگیر نویسنده دارند. هر چهار قهرمان او براحتی شناخته می-شوند- حتی اگر بیست سال برخی از آنان را تغییر داده باشد. با این وجود، خواننده احساس دیدار با دوستان قدیمی را دارد که زمانی طولانی از آخرین دیدارشان گذشته است. "الكساندر دومای پدر" (1870-1802) به عنوان پسر یك ژنرال ناپلئونی و نوۀ یک زن رنگین¬پوست در استان شمالی فرانسه بزرگ شد. او که خیلی زود و در سنین کودکی یتیم و فقیر شده بود، بدون داشتن تحصیلات منظم منشی یک وکیل شد. ولی مطمئن از استعداد و توانایی¬های خود، با قصد ورود به تئاتردرسن نوزده سالگی به پاریس رفت. سرمایۀ او: دست¬ خطی زیبا، چند کبک خاکستری وحشی و تخیلی تقریباً تمام نشدنی. بیست سال بعد، در سال 1844 او با کنت مونت کریستو پادشاه صفحات ادبی است. تقریباً در همان زمان خاطرات آقای دارتانیان - بر اساس یک منبع تاریخی از سال1700،نوشتۀ "گاتین دو کورتیل دو ساندرا"- را می¬نویسد که مشهورترین رمان او تا به امروز با عنوان سه تفنگداراست که از 1844 تا 1847 به شکل دنباله¬دار عرضه شد و موفقیت جهانی "دوما" را تثبیت کرد. In seinem 1845 erschienenen Roman erzählt „Dumas“ die Geschichte der Musketiere weiter. Zwanzig Jahre nach ihren ersten Abenteuern kreuzen sich die Wege der vier Freunde erneut. Mittlerweile wird Frankreich von „Anna von Österreich“ und dem machthungrigen „Kardinal Mazarin“ regiert. „D'Artagnan“, der als Leutnant immer noch im Dienste der Krone steht, erhält von „Mazarin“ einen brisanten Auftrag und bittet seine alten Kameraden um Hilfe. Nur „Porthos“ ist jedoch dazu bereit, „D'Artagnan“ zu begleiten. „Aramis“ und „Athos“ kämpfen auf der Seite der Fronde gegen die absolutistische Herrschaft des Kardinals. Als aber in England „Cromwell“ an die Macht gelangt und „Karl I.“ um sein Leben fürchten muss, finden die Musketiere wieder zusammen und machen sich auf, die englische Krone zu retten. Wie schon im Vorgängerroman sind die Sprache und die Charaktere die große Stärke des Autors. Seine vier Helden erkennt man ohne Weiteres wieder – auch wenn zwanzig Jahre sie zum Teil verändert haben. Trotzdem hat der Leser das Gefühl, alte Freunde wiederzutreffen, die man einfach lange nicht gesehen hat. „Alexandre Dumas der Ältere“ (1802-1870) wächst als Sohn eines napoleonischen Generals und Enkel einer Negerin in der Nordfranzösischen Provinz auf. Früh verwaist und arm, ohne regelmäßigen Unterricht, wurde Schreiber bei einem Anwalt. Doch von seinen Talenten überzeugt, begibt er sich als Neunzehnjähriger nach Paris, wo er zum Theater will. Sein Kapital: eine schöne Handschrift, ein paar erwilderte Rebhühner und eine schier unerschöpfliche Phantasie. Zwanzig Jahre später, 1844, ist er mit Der Grafen von Monte Christo der König des literarischen Feuilletons. Fast zeitgleich schreibt er- nach einer historischen Quelle aus dem Jahre 1700, den Memoiren des Herrn d'Artagnan von „Gatien de Courtils de Sandras“ - den bis heute berühmtesten seiner Romane, Die drei Musketiere, der von 1844 bis 1847 in Fortsetzung erschien und „Dumas“' Welterfolg begründete.