"بیدرمن و آتش افروزان" داستان شهروند "گوتلیب بیدرمن" است که آتش افروزان را به خانۀ خود دعوت می کند تا از سوی آنان محافظت شده ونجات یابد. دعوتی از سر بی چارگی، فرصت طلبانه ولی از روی حسن نیت و سادگی. نمایشنامه موشکافانه نگرش ذهنی یک خودکامه را نشان می دهد که برای رسیدن به موفقیت دست به چه شگردهایی می زند. " بیدرمن و آتش افروزان" – اگر چه تمثیلی است از دغل کاری سیاسی، ولی بیشتر به صحنه آوردن آسیب پذیری امثال بیدرمن در برابر جنایتکارانی است که ماهیت خود را به هیچ وجه پنهان نمی سازند.... آنچه را واقعا" می خواهند از همان ابتدا به زبان می آورند. "ماکس فریش" در این اثر خود ریشۀ تباهی مردم و جامعه را نموده است: زبان تحریف شده. "بیدرمن" و همسرش تحت نفوذ آتش افروزان هستند، چرا که آنچه بر زبان می آوردند بازنمود افکار حقیقی این زوج نیست بلکه انگاره ها و تصوراتشان است. این نمایشنامه نه تنها سال ها یکی از اجراهای تئاترآلمان است بلکه یکی از کتب مرجع در آموزش زبان آلمانی است. "ماکس فریش" که حوادث چکوسلواکی را به‌دقت دنبال می‌کرد و در آغاز سال 1948 مدتی هم در پراگ به سر برده بود، از همان ابتدا به طرفداری از حکومت ائتلافی برخاست. او این ائتلاف را نشانه سیمای دمکراتیک سوسیالیسم می‌پنداشت. با فروپاشی دولت ائتلافی و قبضۀ کامل قدرت توسط کمونیست‌ها، خوش‌باوری "ماکس فریش" به یأس و دلسردی گرایید. او در دفتر یادداشت روزانه خود می‌نویسد: "کافه ادئون- سقوط دولت در چکوسلواکی. همه‌ چیز به ‌سرعت پیش می‌رود... دلواپسی برای دوستان... و حالا زخم‌ زبان آشنایان که چرا من چکوسلواکی را همیشه به‌عنوان مدل سوسیالیسم دمکراتیک معرفی کرده‌ام..." بنابراین، درصدد برآمد که به این رویداد پاسخی ادبی دهد. در ابتـدا داستان کوتاه طنز تلخ را نوشت و چند سال بعد این نوشته دستمایه‌ای شد برای نگارش نمایشنامۀ "بیدرمن و آتش‌افروزان". „Biedermann und die Brandstifter“ ist die Geschichte des Bürgers „Gottlieb Biedermann“, der die Brandstifter in sein Haus einlädt um von ihnen- verzweifelte Hoffnung opportunistischer Gutmütigkeit und Einfalt- verschont zu werden. Das Stück entlarvt präzise eine Geisteshaltung, die der Technik des Totalitären zum Erfolg verhilft. „Bieder mann und die Brandstifter“- eine politische Parabel, die Manipulation bezieht, sondern aus der Inszenierung der biedermännischen Wehrlossigkeit gegenüber Verbrechern, die sich überhaupt nicht tarnen...... von Anfang an sagen, was sie wirklich wollen. In „Biedermann und die Brandstifter“ hat „Max Frisch“ den Kern des Verderbens von Person und Gemeinschaft freigelegt: die verdorbene Sprache. „Biedermann“ und seine Frau unterliegen gegen die Brandstifter, weil, was sie sagen, nicht gemeint ist. Ihre Sprache dient nicht der Darstellung, sondern der Vorstellung. Das Stück gehört seit Jahren nicht nur zum Theaterrepertoire, sondern auch zum Lektürekanon im Deutschunterricht.