دراین کتاب افزون بر وجه نویسندگی وشاعری "هرمان هسه" با وجه هنری وی یعنی نقاشی آبرنگ و موسیقی آشنا می شویم. او در میانۀ جنگ جهانی اول و در اوج فشار بر روزنامه نگاران و روانکاوی طولانی مدت همسرش، بدون مربی و در میانسالی دست به نقاشی زد. نقاشی برای وی نه یک سرگرمی که همتراز نوشتن اهمیت داشت. هرمان هسه ویولونیست ماهری نیز بود که از 11 سالگی شروع به آموختن آن کرده بود. سال 1920 است و او می نویسد:" صندلی نقاشی ام، این اسباب جادویی را در دست دارم. و لباس کارم که با کمک آن هزاران بار جادو کردم و درنبرد با واقعیت مزخرف پیروز شدم. برای او" نقاشی های آبرنگ اکسپرسیونیستی کوچک، روشن و رنگی، در شکل و قالب طبیعت ولی فراتر از آن" به نوعی یک مراقبۀ فعال به شمار می رفتند. او در سن هشتاد سالگی برای خواننده ای در لیورپول می نویسد:" برای من نقاشی و موسیقی زیباترین کارهایی هستند که انسان می تواند به آنها بپردازد. این دو هنر یاور من به عنوان یک تازه کار در از سر گذراندن وظیفۀ دشوار زندگی هستند." او در بارۀ شیوۀ نقاشی خود می نویسد:" ولی زمانی که می خواهید یک تکه از طبیعت را دوباره رنگ کنید، این مهم خواهد بود که نسبت بعضی از رنگ ها نسبت به هم دقیقا" همان نسبتی باشد که در طبیعت وجود دارد. اینجاست که انسان وابسته و در عین حال طبیعت گرا می شود، حتی اگر به جای نارنجی، رنگ خاکستری و به جای سیاه، رنگ روناسی را بردارد." از دیدگاه " آندره ژید"، هسه بیشتر یک نقاش بود تا یک شاعر. شعر و تصویر پیوندی ژرف و کامل با دنیای پدیده ها دارند. „Ich habe mein Malstühlchen in der Hand“, schreibt er 1920,“ das ist mein Zauberapparat und Faustmantel, mit dessen Hilfe ich schon tausendmal Magie getrieben und den kampf mit der blöden Wirklichkeit gewonnen habe.“ Das Malen seiner „kleinen expressionistischen Aquarelle, hell und farbig, sehr frei der Natur gegenüber, aber in den Formen genau studiert“, war für ihn eine Form der aktiven Kontemplation. „Für mich“, schreib „Hesse“ im Alter von achtzig Jahren an einen Leser in „Liverpool“, sind die beiden schönsten Dinge, die ein Mensch betreiben kann, das Musizieren und Malen. Ich habe Dilettant betreiben können, aber es hat mir sehr bei der schwierigen Aufgabe geholfen, das Leben zu bestehen“. Hesse beginnt zu malen, mitten im Krieg, auf dem Höhepunkt der äußeren und inneren Zerstörung, um der zersplitternden Destruktion das Konstruktive der Konzentration entgegen zu setzen. Über seine Arbeitstechnik schreibt er darin:“... Aber wenn man mit Farbe ein Stück natur umdichten wollte, so kam es darauf an, dass die paar Farben genau, haargenau im selben Verhältnis, in der gleichen Spannung zueinanderstanden wie in der Natur. Hier blieb man abhängig, hier blieb man Naturalist einstweilen, auch wenn man statt grau Orange und statt Schwarz Krapplack nahm.“